31.01.2023 r. uczniowie klas mundurowych Liceum Ogólnokształcącego w Rymanowie - członkowie Polskiego Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół”, wraz z wychowawcami, uczcili 160. rocznicę Powstania Styczniowego. Uroczystości rozpoczęły się na placu szkolnym od wygłoszenia okolicznościowego referatu, przez nauczycielkę panią Urszulę Pelczar, dotyczącego Powstania Styczniowego.
Po wysłuchaniu referatu, zgromadzona przed szkołą młodzież z klas mundurowych, udała się na cmentarz, pod tablicę powstańców styczniowych, która została ufundowana przez PTG "Sokół" w Rymanowie, w 2013 r. - w 150. rocznicę Powstania. Na cmentarzu odśpiewano hymn państwowy i odmówiono modlitwę w intencji powstańców styczniowych. Następnie złożone zostały wiązanki kwiatów: pod tablicą upamiętniającą powstanie, kwiaty złożyła dyr. Zespołu Szkół Publicznych w Rymanowie, pani Beata Szczechowska, a na grobach powstańców styczniowych: Jana Swobody, Andrzeja Jachimowskiego, Antoniego Soleckiego, Józefa Jayko i Grzegorza Tężyka - delegacje uczniów złożyły kwiaty i zapaliły znicze. Uroczystości zakończyło odegranie na trąbce, przez ucznia Mikołaja Stacha, melodii "Śpij kolego". Całość obchodów przygotował i przeprowadził prezes PTG "Sokół" Rymanów, druh Kazimierz Cetnarski i nauczyciele LO w Rymanowie.
Powstanie Styczniowe – powstanie narodów dawnej Rzeczpospolitej Obojga Narodów przeciwko Imperium Rosyjskiemu, ogłoszone Manifestem 22 stycznia wydanym w Warszawie przez Tymczasowy Rząd Narodowy. Wybuchło 22 stycznia 1863 w Królestwie Polskim i 1 lutego 1863 na Litwie, trwało do jesieni 1864, zasięgiem objęło ziemie zaboru rosyjskiego, tj. Królestwo Polskie i ziemie zabrane.
Było największym i najdłużej trwającym polskim powstaniem narodowym, spotkało się z poparciem międzynarodowej opinii publicznej. Miało charakter wojny partyzanckiej, w której stoczono ok. 1200 bitew i potyczek. Przez oddziały powstania styczniowego przewinęło się około 200 tys. osób, zarówno z rodzin szlacheckich, jak też w mniejszym stopniu z chłopstwa i mieszczaństwa. W niektórych rejonach ziem zabranych, np. na Żmudzi i rozrzuconych ośrodkach na Białorusi i w Inflantach Polskich zryw przybrał charakter masowy. Mimo początkowych sukcesów zakończyło się przegraną powstańców, z których ok. 10-20 tysięcy poległo w walkach, blisko 1 tys. stracono, ok. 38 tys. skazano na katorgę lub zesłanie na Syberię, a ok. 10 tys. wyemigrowało. Wojska rosyjskie pacyfikowały powstanie z dużą determinacją i okrucieństwem. Miejscowości, które udzieliły schronienia powstańcom, były palone, zdarzały się również przypadki rzezi ludności cywilnej. Niszczono dobra kultury, np. spalono archiwum Ordynacji Zamojskiej w Zwierzyńcu. Wilno zostało spacyfikowane przez oddziały Murawjowa Wieszatiela, na Litwie zginęło 10 tys. szlachty polskiej na ogólną liczbę 40 tys.
Pomimo klęski militarnej powstanie styczniowe osiągnęło część celów politycznych, zwłaszcza długofalowych, jakie stawiali sobie jego organizatorzy. Przyczyniło się między innymi do zahamowania reprezentowanej przez hrabiego Aleksandra Wielopolskiego polityki ugody wobec rosyjskiego zaborcy, popieranej przez część elit Królestwa. W wyniku represji i tłumienia powstania polityka ugodowców straciła uznanie wśród ogółu społeczeństwa. Pamięć o powstaniu ożywiała w kolejnych dziesięcioleciach nastroje patriotyczne, co przyczyniło się do odzyskania niepodległości pół wieku później. Powstanie przyczyniło się do korzystniejszego niż w dwóch pozostałych zaborach i w etnicznej Rosji uwłaszczenia chłopów, zarówno w Królestwie, jak i na ziemiach zabranych. Konsekwencją był w końcowych trzech dekadach XIX wieku gwałtowny skok demograficzny, niemniej potężny wzrost produkcji przemysłowej, wzrost urbanizacji, podniesienie się stopy życiowej. Tym gospodarczym procesom towarzyszył bujny rozwój czasopiśmiennictwa, literatury pięknej, teatru, malarstwa. Co zaś szczególnie ważne: na przekór rusyfikacyjnej polityce Hurki i Apuchtina na wsi zaczęło się szerzyć czytelnictwo polskie. U podłoża procesów tych leżały różne przyczyny; wszystkie razem świadczyły o jednym: o wyjątkowo szybkim postępie Królestwa na drodze kapitalistycznego rozwoju. Podstawową przesłanką tego rozwoju był radykalny charakter reformy uwłaszczeniowej, ogłoszonej w 1864 roku.
